Dit is een blog over hoe de ellende begon bij mij, Agnes. Disclaimer: Let op dit is wel een persoonlijk en soms ietwat bloederig verhaal dus als je daar niet van houdt; stop hier met lezen ;-).

Twee weken voor mijn bloeding onderging ik een kleine gynaecologische ingreep. Dit was zo gedaan en ik stond binnen een paar minuten weer buiten. Twee weken later moest ik op controle. Ik vertelde de arts dat ik nog steeds een klein beetje bloed verloor. Hij zei dat hij daar wel wat aan kon doen. Hij heeft toen met een goedje geprobeerd de lichte bloeding te stoppen.

De Ontsnapping

Opgelucht stond ik weer op en de arts zei: nu moet het vloeien echt een heel stuk minderen. Vol vertrouwen ging ik naar huis. Ik moest mij snel klaar maken want ik had kaartjes gewonnen voor de première van de film De Ontsnapping van Heleen van Royen. Ik tutte mij op en ook mijn man deed zijn mooiste kleren aan. Opgetogen vertrokken we naar het Delamar theater in Amsterdam.

Aangekomen in Amsterdam hebben we eerst nog een hapje gegeten tegenover het Delamar theater. We hadden een super plek want we konden vanaf hier de rode loper zien. Ik ging nog snel even naar het toilet voordat we naar de overkant gingen. Eenmaal op het toilet verloor ik behoorlijk wat bloed. Ik dacht meteen: ach dit komt vast nog door wat de arts heeft gedaan, het zal zo wel minderen.

Nog meer bloed

Vervolgens gingen we, niet over de rode loper natuurlijk, naar binnen. We keken onze ogen uit, overal stonden hapjes en drankjes en het wemelde er van de bekende Nederlanders. We hadden plekken op het balkon, dit gaf ons een mooi uitzicht op tout bekend Nederland onder ons.

Vlak voor de film begon moest ik opeens weer naar het toilet, niks voor mij maar ik dacht: misschien zijn het de zenuwen? Eenmaal op het toilet verloor ik heel veel bloed. Ik schrok me rot en besloot mijn moeder te appen (geen foto, rustig maar) om advies. Mijn moeder vond het raar en zei dat ik het in de gaten moest houden maar dat ik ook moest proberen te genieten van de film. Zo gezegd zo gedaan, wat een heerlijke film! Al zat ik met samen geknepen billen ;-).

Toen de film was afgelopen en alle acteurs hun bloemen in ontvangst hadden genomen gingen wij huiswaarts. Ik moest wel alweer naar het toilet en wederom was het veel bloed verlies. Ook op de terugweg moesten we een keer stoppen omdat ik de druk in mijn onderbuik erg vervelend vond. Ook hier weer veel bloed verloren. Thuis aangekomen nog even onder de douche gegaan en toen op bed, proberen wat te slapen.

De nacht in

Ik kon de slaap helaas niet vatten, elk uur bouwde de druk in mijn onderbuik zo op dat ik naar de wc moest en daar heel veel bloed verloor. Rond een uur of 03.00 besloot ik: dit is niet normaal. Ik heb nog nooit zoveel bloed verloren. Ik belde de huisartsenpost en de assistente zei dat ik meteen moest komen. Dus daar gingen we in het holst van de nacht richting de spoedpost.

Eenmaal aangekomen kon ik vrijwel direct doorlopen naar de dienstdoende huisarts. Ik deed mijn bloederige verhaal en gaf aan dat ik het niet vertrouwde. De arts keek mij aan en zei vol vertrouwen: van een beetje bloedverlies ga jij niet dood meisje. Hij heeft nog wel even met de dienstdoende gynaecoloog gebeld, hij zei: ze is verder helemaal stabiel. Terwijl de arts geen enkele controle heeft uitgevoerd. Aan de hand van deze informatie besloot de gynaecoloog dat ik kon wachten totdat de poli open zou gaan om 08.00. Ik moest dan wel meteen komen.

Zo gezegd zo gedaan, wij gingen huiswaarts en maakten ons eigenlijk helemaal niet druk. De arts had gezegd dat bloedverlies niet erg was en dat ik kon wachten tot 08.00. Toch kon ik de slaap totaal niet vatten want de druk op mijn onderbuik bleef en ik bleef inmiddels elk half uur naar het toilet gaan om heel veel bloed te lozen.

De volgende ochtend

Om 08.00 melden wij ons op de poli in het ziekenhuis. De arts had het behoorlijk druk dus tegen 09.00 mochten we verder komen. Ik vertelde mijn verhaal, ik was nog steeds super ontspannen. De arts bekeek mij en zag dat het een slagaderlijke bloeding was, een spuitertje zoals hij het noemde. Hij besloot dat ik vandaag geopereerd moest worden om dit te hechten. Hij stopte wat tampons in mij om het bloeden te stoppen en verwees mij door naar de verpleegafdeling. Hij schreef wel op dat ik er bleek uit zag.

Eenmaal aangekomen op de verpleegafdeling moest ik meteen in gesprek met de verpleegkundige. Gewicht, lengte, alles werd gemeten voor de ruggenprik of eventuele narcose. Ook moest ik mijn nagellak verwijderen, ik dacht nog; wat een onzin jongens, hup jas er een ruggenprik in, hecht de boel en klaar. Door alle voorbereidingen begonnen de zenuwen wel wat te komen maar over het algemeen wat ik vrij relaxt.

Wachten …

Toen begon eigenlijk het wachten. Mijn man was er en ook mijn moeder was inmiddels gekomen. Ik lag op een bed en bleef elk half uur naar het toilet gaan om bloed te lozen. Ik was inmiddels wel wat verzwakt, mijn moeder ruimde keurig alle spetters bloed op bij het toilet elke keer als ik was geweest.

Mijn man is een aantal keer naar de verpleegkundigen post gelopen om te zeggen dat het wachten wel lang duurde en dat ik nog steeds veel bloed aan het verliezen was. De verpleegkundigen konden hier niks aan doen, er moest een plekje vrij zijn op de OK voor mij en zolang dat nog niet zo was, restte ons niks anders dan afwachten.

En zo gingen de uren voorbij. Ik bleef maar denken: van een beetje bloedverlies ga jij niet dood. En vertrouwde hier nog steeds volkomen op. De artsen weten wat ze doen, je bent in het ziekenhuis, alles komt goed.

Shock

Even na 14.00 werd ik dan eindelijk opgehaald door een operatie assistent. Ik kuste mijn man en mijn moeder gedag en ging dit wel even rocken. Little did I know dat mijn lijf al ernstig verzwakt was door het vele bloedverlies.

Op de pre OK maakten zij mij klaar voor de ruggenprik. Op het moment dat ze de infuusnaald wilden zetten raakte ik in shock. Mijn lijf voelde raar, ik voelde dat ik weg glipte. De assistente bleef zeggen; blijf erbij Agnes, blijf erbij. Om mij heen ontstond er paniek, ze hadden nog geen bloeddrukmeter om gedaan om mij in de gaten te houden en de bloeddrukmeter die beschikbaar was, was te groot. De vrouw naast mij werd ontdaan van haar bloeddrukmeter zodat deze bij mij om kon.

De assistent anesthesioloog (a.a.) bleef tegen mij zeggen: het komt goed, ik haal je zo weer terug. Ik merkte bij mijzelf eigenlijk nauwelijks paniek, ik voelde me wel heel naar en wegzakken maar ervoer ook een bepaalde gekke rust. Misschien kwam dat door de geruststellende woorden van de a.a.. Of ik echt weg ben geweest, dat weet ik niet meer. Ik kan mij nog herinneren dat ik opeens in een andere ruimte lag en de a.a. zei dat hij mij niet alleen zou laten en dat we geen ruggenprik meer konden doen omdat ik teveel bloed had verloren.

Onder narcose

Ik werd dus onder narcose gebracht en nog altijd was ik relaxt en had ik het volste vertrouwen dat alles goed kwam. Een tijdje later werd ik wakker. Ik hoorde de zusters praten over een te laag hb bij de buurvrouw. Ik dacht nog: wat vervelend voor die mevrouw. Ze hadden het ook over een mogelijke bloedtransfusie. En weer even later kwamen ze erachter dat ze het over de verkeerde patiënt hadden gehad. Het ging dus over mij.

Terug op de zaal voelde ik mij en gammel. Ook merkte ik op dat mijn elleboog holtes totaal blauw waren, allebei. Had ik nog nooit mee gemaakt. Mijn eerste gedachte was dat ze de plaatselijke school hadden uitgenodigd om ‘prik maar raak’ te spelen op deze mevrouw die toch onder zeil lag.

Bloedtransfusie

De rest van de avond ben ik half slapend doorgekomen. Rond een uur of 22.00 kwam de verpleegkundige. Of ik er bezwaar tegen had dat ik een bloedtransfusie zou krijgen. Huh? Het is inmiddels 22.00 en er is nu nog besloten dat ik een transfusie moet? De arts had inderdaad de waarden nog eens bekeken en vond het toch goed om twee zakken bloed te geven.

Ik was helder genoeg om te vragen: wat zijn de redenen waarom iemand een bloedtransfusie weigert? De verpleegkundige gaf aan dat dat meestal uit geloofsovertuiging gebeurt. Ik zei dat ik er geen bezwaar tegen had. Het duurde even voordat de zak met bloed er aan hing want één en ander moet op temperatuur gebracht worden.

Die nacht was een erg onrustige nacht. Ik hing aan het infuus en de verpleegkundige kwam iedereen keer controleren hoe mijn bloeddruk was. Dit was aan de lage kant en ik werd dus gesommeerd de veel te zoute soep te drinken die ze iedere keer aanbood. ’s Nachts kwam er voor het eerst een verpleegkundige naast mij zitten die had gelezen wat er was gebeurd. Ze vroeg hoe het ging en gaf mij wat tips mee voor thuis, hoe ik mijn hb weer snel omhoog kon krijgen.

Naar huis

De volgende ochtend wordt er dan besloten dat je naar huis mag. Ik voelde mij nog super zwak maar prima, ik was toch liever thuis. Thuis merkte ik al snel dat ik het vertrouwen in mijn lichaam kwijt was geraakt. Ik was weg gevallen in een shock, de verpleegkundige had mij die nacht ervoor elk uur gewekt omdat ze zich zorgen maakte en nu zit je opeens weer zonder enige controle thuis.

Ook merkte ik dat er een aantal dingen niet meer goed lukte. Ik wilde bijvoorbeeld een kiwi schillen en het lukte mij niet om mijn ogen goed te focussen. Het gaf mij een akelig gevoel in mijn lijf. Ook voelde ik mij super vervelend als ik had bewogen. Het licht deed mij zeer aan mijn ogen en ik kon geluid minder hebben. Alles verklaar je op dat moment als zijnde bloedarmoede.

Het nagesprek met de arts

Omdat ik merkte dat ik nog veel vragen had ten aanzien van het handelen in het ziekenhuis die dag ben ik terug gegaan naar de arts. Deze arts hoorde het verhaal aan en schrok zich rot. Hij had het totaal verkeerd ingeschat die dag. Hij dacht de bloeding gestopt te hebben met de tampons. Hij is vergeten aan de verpleegkundigen te zeggen dat ze hem moesten bellen als ik zou blijven bloeden. En de verpleegkundigen hadden hem gerust even kunnen bellen na onze ongerustheid. Toch nam de arts alle verantwoording en zou hij de dag, met de kennis van nu, anders hebben aangepakt.

Ik had daarnaast ook nog vragen over mijn shock en over wie er nou eigenlijk mij gehecht had. Want op het operatieverslag stond de naam van mijn behandeld arts maar het bleek dat hij inmiddels al naar huis was gegaan. En ik vond het lastig om niet te weten wie er ‘bij mij binnen is geweest’

Een Post Traumatische Stress Stoornis?

Daarnaast wist ik dat ik een risico had om een PTSS te ontwikkelen. Het trauma was er immers. Het is grofweg kut dat je hebt vertrouwd op artsen en dat ze je vervolgens toch bijna hebben laten doodbloeden. Ik weet ook vanuit mijn werkervaring in de zorg dat er meer voor een PTSS nodig is dan alleen een trauma. Het bijvoorbeeld geen steun krijgen van je omgeving in het verwerken van je trauma maar ook gaten hebben in je verhaal.

De steun van mijn omgeving was er meteen en onvoorwaardelijk. Ik mocht er altijd over praten en als ik er niet over wilde of kon praten was dat ook ok. Maar er waren nog wel wat gaten in mijn verhaal. B.v. dat ik graag wilde weten welke arts mij behandeld had, hoe groot de paniek op de pre OK was voordat ik wegzakte en hoe het kon dat mijn elleboog holtes zo blauw waren.

Ik heb in die tijd meerdere betrokken medewerkers gesproken en hierdoor was het verhaal super duidelijk. De paniek die ik heb ervaren, hebben zij niet zo ervaren. Wel gaf de a.a. aan dat hij heel duidelijke orders had gegeven omdat er nu direct actie ondernomen moest worden. De blauwe plekken waren verklaarbaar door de shock. Als je lijf in een hypovolemische shock raakt, plakken al je aderen op elkaar om je vitale delen te blijven voorzien van voldoende zuurstof. Zodra je dus zo’n op elkaar geplakte ader wilt aanprikken om bloed af te nemen, is dit haast onmogelijk.

Achteraf gezien

Achteraf gezien met alle kennis van nu had ik een paar dingen anders willen doen. Allereerst had ik mijzelf niet zo makkelijk laten wegsturen in de nacht, de arts had mij op zijn minst moeten onderzoeken.

Het volgende moment waarop ik wat anders had kunnen doen was dat ik, eenmaal in bed op de verpleegafdeling, al het bloed lekker had moeten laten lopen i.p.v. keurig naar de wc brengen. Zo hadden de verpleegkundigen waarschijnlijk de ernst van de situatie beter kunnen inschatten.

Maar ja dat is achteraf. In een volgende blog zal ik vertellen over welke zoektocht ik heb ondernomen toen ik maar niet opknapte en last bleef houden van bepaalde symptomen.

Share this blog!