Ja zo voelt het. Ik mis mijzelf, eigenlijk in alles.

Ik mis mijn sociale zelf. Het altijd lol hebben op verjaardagen, het uitkijken naar een vriendenbezoek, een spontaan bezoekje bij de buurvrouw, altijd goed contact hebben met collega’s, de cliënten waarmee ik vaak zoveel plezier heb gemaakt, het maken van plannen om een weekend weg te gaan met zijn allen. Ik mis dat.

Nu zit ik grotendeels van de dag alleen thuis en hoe goed ik ook ben in alleen zijn, zodra de vrijwilligheid er af is, is het toch minder fijn. Alle sociale interactie kost mij veel, vaak te veel. Alles moet gepland worden en altijd een ‘onder voorbehoud van’. Het is gewoon niet zo leuk meer op deze manier.

Ik mis mijn ambitieuze zelf. Altijd net dat stapje verder gaan voor cliënten, dat deed ik al vanaf de opleiding. Altijd opzoek zijn naar nieuwe cursussen, opleidingen, projectgroepen. Dit om mijn ambitieuze zelf te voeden en mijzelf te laten groeien als mens. Ik mis dat.

Nu bestaat mijn dagelijkse ambitie uit de dag zo goed mogelijk door te komen. Elke activiteit gaat op de weegschaal, zelfs douchen en koken. Lukt mij dit vandaag of sla ik het maar over? Het is gewoon niet zo leuk meer op deze manier.

Ik mis mijn spontane zelf. Even spontaan naar het strand, lunchen in de stad, naar de bioscoop, een hotelletje pakken in een onbekende stad. Gewoon nu doen waar je nu zin in hebt. Ik mis dat.

Nu moet ik alles plannen. Wat ik vandaag doe of laat, heeft invloed op morgen. Mijn dagen zijn altijd uitgedacht. En als ik wel eens spontaan iets doe, krijg ik die vaak de dagen erna dubbel zo hard terug. Het is gewoon niet meer zo leuk op deze manier.

Ik mis mijn verzorgende zelf. Bijna altijd stond ik voor iedereen klaar. Als het moest s nachts. Ik ben een verzorger, wat niet altijd een positieve eigenschap is maar wat wel heel erg Agnes is. Mensen konden op mij rekenen, van mij op aan. Mensen wisten mij te vinden wanneer ze mij nodig hadden. Ik mis dat.

Nu lukt dat gewoon niet meer en daar voel ik mij dikwijls best schuldig over. Ik zou zo graag weer de energie hebben om er voor iedereen weer te zijn. Om mensen te kunnen helpen. De meesten doen niet eens meer een beroep op mij. Het is gewoon niet zo leuk meer op deze manier.

Ik mis mijn actieve zelf.
Vaak lekker op stap, veel buiten zijn en onder de mensen. Als er neefjes of nichtjes kwamen logeren, gingen we er meestal op uit. Samen op ontdekking, vaak buiten in de natuur. Avonturen beleven, spelletjes doen, lekker gek doen. Niets was te gek. Eigenlijk nooit voor de tv hangen. Ik mis dat.

Nu kan ik eigenlijk alleen maar YouTube kijken en Netflix heb ik al zo goed als uitgespeeld. Mijn hoogtepunt van de week? Als het weer maandag is en ik de nieuwe Expeditie Robinson kan kijken en Familie Kruys, The Dream met Nick en Simon en ook de nieuwe vlogs van Nienke Plas en Monica Geuze. Een dag die altijd voorbij vliegt op deze manier. Het is bizar als ik mezelf dit hoor zeggen. Het is gewoon niet meer zo leuk op deze manier.

Ik mis mijn sportieve zelf. Heel eerlijk ben ik echt niet altijd de grootste sporter geweest maar in de jaren voordat ik ziek werd heb ik de liefde ontdekt voor het hardlopen en krachttraining. Ik was zo fit en hield er ontzettend van om fysiek bezig te zijn. Ik mis dat.

Nu ben ik een zoutzak, die niet veel verder komt dan mijn bed, de bank en de supermarkt. Mijn lijf voelt niet meer van mij, het voelt zwak, energieloos, onbetrouwbaar en oncontroleerbaar. Het is gewoon niet zo leuk meer op deze manier.

Ik mis mijn reislustige zelf. Altijd, echt altijd, stond er een toffe reis voor de boeg. Van rondzwerven in Nieuw Zeeland, naar fietsen op Java en van vrijwilligerswerk in Zuid Afrika naar hiken in de Rocky Mountains. Super dankbaar voor al het moois wat ik heb gezien en altijd bezig met de volgende trip. Ik mis dat.

Nu moet ik er niet aan denken om een reis voor de boeg te hebben. Een koffer inpakken is al een hele klus, nadenken over wat er mee moet zorgt voor een verergering van klachten. Een weekendje in een huisje is het hoogst haalbare, en dan lig ik daar ook voornamelijk op bed of de bank. Het is gewoon niet zo leuk meer op deze manier.

Bovenal mis ik mijn gezonde zelf. Er op vertrouwen dat je morgen net zoveel kunt als de dag ervoor. Geen uitdaging te groot, zowel mentaal als fysiek. Op je lijf kunnen vertrouwen zoals het merendeel van de bevolking mag en kan doen. Zoals ik altijd deed. Ik mis dat.

Nu voel ik mij de hele dag suf, duizelig, naar of misselijk. Soms alles tegelijk, de ene dag erger dan de andere. Er is geen pijl op te trekken. Sommige triggers zijn bekend, sommigen heb ik nog geen weet van. Soms is iets het waard en soms denk je achteraf: waarom heb ik dit in vredesnaam gedaan? Het is gewoon niet zo leuk meer op deze manier.

Wie ik gelukkig niet hoe te missen is mijn positieve zelf. Ondanks alle tegenslagen en ondanks het gemis van bovenstaande, blijf ik positief en hoopvol en heb ik mijn draai weten te vinden in en met mijn nieuwe ik.

Wel heb ik mijn geduldige zelf ontdekt. Waar ik eerst altijd alles nu, nu en nu wilde, waar ik vaak mensen voorbij liep met mijn tempo, waar ik soms ook mezelf voorbij liep in alles wat ik ondernam. Waar ik morgen weer beter wilde zijn. Ik mis dat niet.

Nu heb ik geduld. Ik ben morgen niet beter en dat hoeft ook niet meer. Ik maak kleine stapjes, de druk en de haast is er af. Ik heb geleerd tevreden te zijn in het nu. Het is echt leuker op deze manier.

Ook heb ik mijn stille zelf ontdekt.
Vaak had ik het hoogste woord, vulde ik in voor de ander, gaf ik ongevraagd mijn mening of adviezen, onderbrak ik mensen tijdens hun verhaal, ging ik vaak uit van mijn perspectief. Ik mis dat niet.

Nu kan ik echt luisteren, naar wat de ander zegt, vindt of voelt. Ik durf stil te zijn en gewoon alleen maar te zijn. In groepen observeer ik meer, kan ik genieten van anderen hun gesprek en connectie. Het is echt leuker op deze manier.

Ik heb mijn kalme zelf ontdekt.
Mijn hoofd zat altijd bomvol ideeën, ik stond eigenlijk nooit uit. Had altijd moeite met in slaap te komen omdat ik van alles aan het bedenken was. Van werkgerelateerde trainingen tot vakanties vol met to do’s, ik was altijd aan het nadenken over morgen, of overmorgen, of volgende week. Ik mis dat niet.

Nu kan ik mijn hoofd uitschakelen, echt in mijn lijf zitten, mediteren tot ik er bij neer val, luisteren naar het ritme van mijn hart, soms zelfs diepe ontspanning voelen in mijn lijf. Het is echt leuker op deze manier.

Ik heb mijn grenzenstellende zelf ontdekt.
Voorheen waaide ik vaak wel met alle winden mee, het maakt mij niet uit hoor, ik pas me graag aan aan de rest. Dat feestje waar ik geen zin in had? Ik ging braaf heen want: sociale verplichting. Ik mis dat niet.

Nu kan ik nee zeggen als iets niet gaat lukken of als ik ergens geen zin in heb. Ik ken mijn grenzen beter (echt nog niet perfect helaas haha). Noodgedwongen heb ik dit geleerd maar oh wat ben ik hier dankbaar voor. Het is echt leuker op deze manier.

Ik heb mijn kwetsbare zelf ontdekt.
Eerder vroeg ik zelden om hulp, ik regelde alles zelf wel. Ik was super zelfstandig, ook als mijn man (Officier bij de Marine) weer eens maanden van huis was. Ik zette altijd door, vaak in mijn eentje. Ik mis dat niet.

Nu durf ik aan te geven dat het even niet gaat, dat ik hulp nodig heb met het doen van het huishouden, dat ik mij even helemaal niet red alleen. Dat ik mij kwetsbaar mag opstellen als het even niet meer lukt. Het is echt leuker op deze manier.

Ik heb mijn relativerende zelf ontdekt.
Voorheen kon ik nog wel eens van slag raken door kleine tegenvallers. Een deukje in de auto, een rot gesprek op het werk, de op een haar na gemiste trein of urenlang in een file staan. Ik mis dat niet.

Nu relativeer ik mij suf, misschien soms tot ergernis van anderen. Gedoe op je werk? Wees blij dat je gezond genoeg bent om te werken! Een griepje? Man, wees blij dat je zo weer beter bent! Een file door een ongeluk? Wees dankbaar dat je niet de veroorzaker van de file bent. Het is echt leuker op deze manier.

Ik heb mijn dankbare zelf ontdekt.
Eerder vond ik het zitten in een zonnetje, de vogels horen fluiten, even lekker de stad in, tot diep in de nacht bij vrienden hangen altijd maar vanzelfsprekend. Ik mis dat niet.

Nu heb ik geleerd intens te genieten van de kleine dingen die wel lukken. Al zijn de momenten nog zo kort en spaarzaam. Ik ben dankbaar dat ik er ben en ben mij heel bewust van het feit dat het echt slechter kan. Oh en ik ben echt super dankbaar voor elke donateur, het is onbeschrijflijk wat dat met mij (ons) doet. Het is echt leuker op deze manier.

Share this blog!