Even een korte terugblik

Ik ga jullie in deze blog meenemen in hoe de dagen er nu uitzien voor mij. Zoals jullie misschien al gelezen hebben op deze site was ik een gezond en sportief persoon, midden in het leven. Ik wilde graag een fitte moeder zijn, dus na mijn eerste zwangerschap ben ik 20 kilo afgevallen, ben ik gezond gaan eten en 4 a 5 keer gaan sporten in de week. Daarna volgde de tweede zwangerschap, ik had graag door willen sporten maar door bekkenproblemen ging dat niet.

Zeven weken na de geboorte van mijn zoon kreeg ik een aanval op mijn evenwichtsorgaan. Sinds ik die aanval heb gehad functioneer ik nog maar op 20% van wie ik was. Ik sta moe op, vaak met hoofdpijn veroorzaakt door de druk die ik continue voel in mijn hoofd. Geluiden komen scheller binnen, bewegingen en licht ervaar ik vaak als vervelend.

De ochtend

Meestal word ik wakker gemaakt door de kindjes die tegen papa roepen dat ze wakker zijn (ze weten inmiddels dat mama zo lang mogelijk moet blijven liggen). Na het ontbijt gaat mijn dochter naar school, altijd gebracht door papa, zo spaar ik weer energie om haar ’s middags op te kunnen halen.

Mijn zoontje gaat twee keer een ochtend in de week naar de opvang zodat ik echt even zonder prikkels kan ‘bijkomen’. Op een goede dag lukt het mij om een boodschapje te doen, meestal houdt dat dan wel in dat mijn dochter geen vriendje of vriendinnetje te spelen kan hebben. Ze wil dat ’s ochtends graag al afspreken met haar vriendjes maar ik moet altijd aangeven dat ik dat ’s middags op het schoolplein pas kan aanvoelen of het lukt.

Het verloop van mijn dag

Door de dag heen lig ik het grootste gedeelte op de bank, mijn lijf en hoofd zijn moe van het continue corrigeren en het verwerken van prikkels. Ik ben zo dankbaar met de techniek van tegenwoordig, zo kan ik toch nog wat contact onderhouden met de buitenwereld. Want ook al wonen we heel fijn, ik voel me zo ontzettend opgesloten en afgesloten van de wereld. Waar vriendinnen bezig zijn met carrières ben ik alleen maar bezig de dag zien door te komen.

Met de laatste kracht van de dag kook ik nog eten (lukt niet altijd). Daarna ga ik, nog voor de kindjes aan, op bed. In de donkere kamer, even zonder geluid alle prikkels van die dag verwerken. Daarna ga ik slapen en ben ik blij dat de dag weer voorbij is.

Accepteren kun je leren?

Het proces om te accepteren dat dit nu de situatie is ging niet zonder slag of stoot. Ik wilde op momenten dat mijn lijf naar mij luisterde in plaats van andersom. Tja daar kwam ik dus elke keer weer slechter uit.

Continue afwegen, wat kan ik wel en wat niet. Prioriteiten stellen, wat soms inhoudt dat ik belangrijke momenten van de kinderen of familie mis. Inmiddels ben ik een stuk liever voor mijzelf wat een hoop energie scheelt om je er niet steeds tegen te verzetten. Dat maakt het allemaal niet minder verdrietig. Ik ben een vrouw van 31 die leeft als een zombie waarbij eigenlijk alles te veel is.

Hoop

Gelukkig heb ik af en toe een ‘goede’ dag. Zonder die dagen zou ik de hoop echt kwijt zijn. Op zo’n dag lukt het mij om bijvoorbeeld even op visite te gaan of naar de verjaardag van een familielid. Meestal moet ik die dagen wel bekopen met weer een paar dagen absolute rust en extra oor suizen. Maar die dagen heb je nodig om door te kunnen gaan. Net als deze behandeling, die geeft hoop, en hoe cliché ook.. Hoop doet leven, echt!

Share this blog!